Sednem artystycznej kompozycji jest intuicyjna wizja twórcy i wrażliwość, z jaką artysta ustawia przedmioty na obrazie. Jak powiedział Delacroix, „twórczość wielkich artystów to jedynie postrzeganie, organizowanie i przedstawianie natury w osobisty sposób". Jednak ta indywidualna wizja zawsze podporządkowuje się duchowi danej epoki artystycznej, dzięki czemu historia sztuki obfituje we wspaniałe dzieła. W niektórych schematycznych czy też linearnych malowidłach jaskiniowych z okresu paleolitu i mezolitu (35 0007000 p.n.e.) można dostrzec zalążki kompozycji. Są to sceny walk i polowań, w których po raz pierwszy widać troskę o to, by całość była jednolita. Jedność tę osiągnięto, sugerując ruch budujący związki między postaciami. Artyści, którzy stworzyli te dzieła, malowali na ścianach i sklepieniach jaskiń, bez jakiegoś określonego porządku, byli jednak na tyle wrażliwi, by umieć osiągnąć dramatyczne efekty. Jednakże brak konkretnego formatu i ram kompozycyjnych sprawia, że sztuka prehistoryczna to jedynie prekursor współczesnego pojęcia kompozycji malarskiej. GALERIA SZTUKI . Prawdziwa kompozycja artystyczna narodziła się dzięki architekturze kiedy ludzie zaczęli uprawiać ziemię i musieli wyznaczać swoje terytoria, poczęli wznosić ogrodzenia, budować domy i świątynie. Właśnie wtedy artyści, zmuszeni do wyznaczania granic swoim dziełom sztuki, nauczyli się rozplanowywać formy we wnętrzach zgodnie ze specyficznymi wymiarami i proporcjami. Działo się to w okresie neolitu (ok. 8000 lat temu), kiedy lo ludzie zaczęli osiedlać się w stałych konstrukcjach.